Utrzymywanie adopcji w tajemnicy wydaje się być w Polsce często stosowaną praktyką. Przede wszystkim utrwalaniu tego stanu rzeczy sprzyja ustawodawstwo - w życiu codziennym w praktyce nie pojawia się wymóg ujawnienia faktu, iż nasz syn czy córka nie jest naszym dzieckiem biologicznym. Często też rodzice adopcyjni, którzy z przyczyn zdrowotnych nie mogą mieć dzieci, obawiają się wstydu związanego z ewentualnym upublicznieniem ich bezpłodności. Pojawia się też obawa, czy po uświadomieniu dziecku, w jaki sposób znalazło się w rodzinie, przestanie ono kochać swoich rodziców adopcyjnych, bądź też jego miłość do nich będzie mniejsza. Tymczasem w Stanach Zjednoczonych i w Europie Zachodniej fakt przysposobienia najczęściej nie jest tajemnicą, a małżeństwa, które zaadoptowały dziecko cieszą się wyjątkowym szacunkiem pośród znajomych, sąsiadów i dalszej rodziny.
Decydując się na przysposobienie dziecka opuszczonego, większość rodziców deklaruje, że nie będzie ukrywać tego faktu przed nowym członkiem rodziny. Później jednak, ta trudna rozmowa jest odkładana na bliżej nieokreśloną przyszłość.
Rodzice, którzy nie informują dziecka o adopcji, żyją w ciągłym lęku związanym z nieustanną obawą, czy dziecko nie dowie się o swojej przeszłości samodzielnie, albo od osób trzecich. Odpowiednio przygotowana rozmowa z pewnością będzie lepszą okazją do zakomunikowania mu tej ważnej prawdy. W przypadku brutalnego, czy też przypadkowego poinformowania dziecka o jego pochodzeniu przez osoby trzecie, może dojść do silnego szoku i idących za nim problemów emocjonalnych, nie wspominając już o poważnym podważeniu wiarygodności rodziców w oczach dziecka. Dziecko ma prawo do poznania własnej przeszłości i przede wszystkim do życia w prawdzie.
Zazwyczaj, kiedy to rodzice nie wahają się powiedzieć znajomym i najbliższym sąsiadom o tym, że ich dziecko jest przysposobione, reakcja otoczenia jest pozytywna. Rodziny adopcyjne spotykają się z zainteresowaniem, troską i licznymi ofertami pomocy.
Tajemnica adopcji - czy powiedzieć dziecku?